Trzeci akt otwiera kompozycję i wprowadza ruch w jej strukturę. Sylwetka przestaje być zamknięta, a materia zaczyna reagować na przestrzeń. Pióra pawia nie budują dekoracji, lecz zmienność – odbijają światło i rozbijają jednolitość formy. Obraz staje się płynny, trudny do zatrzymania w jednej wersji.
