Sesja, będąca spektaklem, rozwija się w czterech odsłonach kolorystycznych, funkcjonujących jako kolejne rozdziały narracji. Każda z nich przesuwa punkt ciężkości od kontroli ku zawieszeniu, od precyzji ku dekonstrukcji.
REVERIE nie zmierza do rozwiązania. Pozostaje w stanie zawieszenia – tam, gdzie obraz jeszcze się nie domknął, a interpretacja nie została przypisana.
Każdy akt to jeden z rozdziałów opowieści i wariacja jednego doświadczenia.
Kolor nie jest tu dekoracją, lecz stanem: czernią, która zagęszcza; czerwienią, która buduje napięcie; zielenią, która wprawia w ruch; Rozproszonym światłem.